Hoofdstuk 2

't Was iets na enen in het immer zonnige Milaan. De trip hierheen die ik had gewonnen met de wedstrijd in de krant kon niet op een beter moment gekomen zijn. Ik had al een heleboel vakantiedagen opgespaard en liet graag het natte miezerige België achter voor twee weken. Ze hadden me in een aardig 3-sterrenhotelletje gestoken vlak in het Centrum van Milaan. Nadat ik mijn koffers had uitgepakt en mezelf wat had opgefrist wou ik me wel eens aan een eerste verkenningstocht doorheen het mooie milaan wagen.

Getooid in een beige linnendriekwartbroek en tevens linnen wit hemdje trok ik vanuit de lobby de straat op. In mijn schoudertas had ik een Italiaans-voor-dummies-boekje gestoken just in case. Als ik een ding is dat ik heb geleerd uit deze trip dan is dat dat Milaan een dure stad is; enkele honderden euro's voor een simpele t-shirt en al evenveel voor een low cut jeans... sorry daar kan ik toch geen geld aan uitgeven. Met die gedachte bleef ik door de winkelstraten trekken tot ik in de etalage van een sjieke schoenenwinkel twee pareltjes van schoenen zag staan. Een paar bruinlederen botinnes met brede toppen en grote gespen. Ik was onmiddellijk verliefd. Ik ging de zaak binnen, stapte de verkoopster toe en met mijn dummies-boekje en enkele gekke armbewegingen probeerde ik haar uit te leggen dat ik best wel geïnterresseerd was in dat paar schoenen vanuit de etalage. De verkoopster (die me al doorhad dat ik een tourist was) antwoordde simpelweg in het Engels dat het paar in de etalage haar laatste paar waren en dat ik ze maar moest nemen en passen. Een glimlach verscheen op mijn lippen, ik bedanktje haar, draaide 180° en wou het paar uit de etalage halen. Een andere man, helemaal niet onknap, was me voorgeweest en had het paar in zijn handen. "Hey", protesteerde ik! De man keek op en glimlachtte. Ik wou die schoenen en ik zou niet vertrekken voor ik ze in mijn bezit had dacht ik luidop. De man glimlachtte opnieuw en antwoordde dat ik ze mocht hebben als ik met hem iets wou gaan drinken.
Ik bloosde even, een landgenoot, hij heeft natuurlijk alles gehoord wat ik zei. "Dank je" antwoorde ik en probeerde dat te doen klinken alsof die schoenen toch niet zo belangrijk voor me waren. Ik pastte ze en ze zaten als gegoten. Onmiddellijk afgerekend en paraat om weer te vertrekken zei de man weer: "ik ken een plek waar ze de beste Cappucino's van gans Italië hebben!" "Ik heb nog altijd niet echt toegestemd om met je mee te gaan!" "Maar ik liet je toch die schoenen... U owe me!" Hij toverde terug een glimlach op zijn lippen en even leek ik verblind door zijn parelwitte tanden. "Ok dan, is in ieder geval beter dan alleen ergens iets te nuttigen"
(ik moet nu beginnen werken dus ik schrijf gauw verder)